وقتی ازکشورهای که تقویم شمسی دارند دور باشی، کمتر اتفاق می افتد که روز شماری کنی تا نوروز فرا برسد ودرآن روز هرچه می توانی شادی کنی. امسال، دومین سالی است که نوروز را جشن نگرفته ام. پارسال نوروز برایم روز رسمی بود ولابد باید مثل همه گان ازآن استفاده رسمی می کردیم. همین طورامسال نیز خبری ازین روز درمیان نیست ودرمیان دیگران می باید سرگرم درس وبحث وگفتگو باشیم. این را گفتم تا گفته باشم که دوسال پیاپی از شادی این روز محروم ام ومحروم ام ازدیدن شادی وخنده ای خانواده و دوستان ام  دراین روز.

سالهای قبل معمولاً لیست ازآرزوهایم را می نوشتم وآخر همان سال نظری برآنها میانداختم تا ببینم که چند تای آنها برآورده شده اند. اما امسال برای خانواده، دوستان ، هموطنان وکشورم آرزوهای دارم. زودتر ازهمه آرزو دارم که :

1- سال 1390 آغازی باشد برای صلح، آزادی، امنیت وآرامش برای کشور ومردم ام

2- آرزو می کنم که درسایه صلح ، آزادی وامنیت عمومی،کودکان کشورم مثل هرجا وجامعه ای با ثبات دیگر به درس، تعلیم وآموزش بپردازند

3- آرزو می کنم که خانواده ودوستان ام خوش ، آرام ، با عزت وبدون هیچ غم ورنجِ زندگی کنند

4- آرزو دارم سیاست مداران، رهبران وحاکمانِ که درکشورم ازخون ، عزت وحق مردم به نام، نان ونوایی رسیده اند به مرض لاعلاج ( مثلاً ایدز یا سرطان ) مبتلا شوند تا ازشر آنان خلاص شویم

5- آرزو دارم که سال 1390 سال شادیها ، خوشی ها وروشنی ها برای کشور ومردم ام باشد وآرزوی تغییری را دارم که دل ودماغ آدم کشان، انتحاران گران وقاتلان مردم متحول شود وبه جای شنیدن خبر انتحار،کشتن وویرانی، شاهد شگوفایی، آزادی وثبات درافغانستان باشیم.  همرا با این آرزوها، نوروز را به خواننده های این پُست، دوستان وخانواده ام تبریک میگویم