هنوز هم مثل سالهای پیش، نگران سالهای ام که یکی یکی می آیند. چهارمین روزِ یکی از آن سالها را همین اکنون زندگی می کنیم؛ لحظه های که روابط تلفنی وطنداران هلمند توسط طالبان قطع شد.

رویدادهای که برای آدم ها وجاهای دیگرخیلی تراس آور اند، برای ما جزءِ روزمره ترین تجربه های زندگی است. اما هراس من دراین میان، چیزی دیگری است. پیش بینی ناپذیری زندگی درافغانستان! این امر جزءِ بزرگترین ترس است که هیچگاهی ازکابوس آن خودرا نمی توانیم رها کنیم. ازین روست که کابوس طالبان، کابوس مرگ، کابوس انتحاردیگر مثل سایه بدنبال هرشهروند افغانستان حرکت می کنند.

عاقبت مان بخیر